O wilkach, skarbach, kochankach, świerzbie

O tej książce chciałam napisać już dawno. Albo właściwie chciałam o niej wspominać ciągle. Dopasowywać zwiedzone miasta do „niewidzialnych miast”. Opowiadać o miejscach cytatami z Calvina. Ale to trudne, wymaga dostrzegania niewidzialnego.

„Niewidzialne miasta” to literatura w duchu OuLiPlo. Jest łamigłówką, ale jej matematyczna precyzja pozwala snuć poetycką opowieść. Matematyczna i metafizyczna. Calvino wybrał 55 miast, ale mówił, że „nie wystarczy sama chęć napisania książki, aby ona powstała. Musi wytworzyć się coś w rodzaju pola magnetycznego: (...) autor jest tylko kanałem, książki powstają za jego pośrednictwem”.

W tym zbiorze narratorem jest Marco Polo, który za pomocą gestów i znaków opowiada o swoich podróżach. Miasta mają żeńskie imiona i Marco w swoich opisach próbuje je zrozumieć, tak jakby się zabierał do zrozumienia charakteru kobiety.

Kto zna na pamięć Lorę, wyobraża sobie, kiedy nocą nie może zasnąć, że idzie jej ulicami i wspomina kolejność, w jakiej następują po sobie...

Miasta to pragnienia, znaki, pamięć, oczy. Nie są zwyczajnym układem zabudowań i ulic. Konstrukcje nie utrzymują się bez wydarzeń i relacji.  Każde z miejsc jest szczególne, ale funkcjonują w tych samych wymiarach, przypominając siebie nawzajem. Odnajduję w tych opisach swoje doświadczenia podróży. Te łatwiejsze - przelatywanie z metropolii do metropolii, „jakbyśmy przechodzili z pokoju do pokoju”. Ale również zdobywania miast, docierania do nich po długiej podróży, jak Marco Polo, poznawania ich tak, jak się poznaje nowego człowieka.

(...) nocą, wokół całego targu, siedząc na workach czy beczkach lub leżąc na stosach dywanów, na każde wypowiedziane słowo – jak „wilk”, „siostra”, „ukryty skarb”, „bitwa”, „świerzb”, „kochankowie” – wszyscy pozostali zaczynają opowiadać własne historie o wilkach, siostrach, skarbach, świerzbie, kochankach, bitwach.