„Śmierć pięknych saren” to mowa prosta, poruszająca do głębi w pierwszej części poświęconej ojcu, później uziemiona w rybackich przygodach. W nich słowa nabierają najwięcej z natury. Także nawet przekleństwo staje się „powiewem wietrzyka”.

Tylko jeden moment, gdy gasną światła i kolumny świątyni oświetlone są blaskiem zapalonego ogniska. Wszystko pogrąża się jakby w monochromatycznym drzeworycie. Ten obraz próbuję zapamiętać.

Po lekturze „Światłoczułości” mam w głowie przede wszystkim pytanie, kim jest Jakub Jarno? Na okładce napisano o autorze, że „mieszka z rodziną na wsi” i postanowił pozostać w ukryciu. Niech ten pan zdradzi mi sekret, jak wydać debiut i zachować czystość w świecie powszechnego marketingu. Musi się kryć za tym pisarzem jakiś kapitał, bo gdyby nie sugestia, że w tej historii jest element autobiograficzny, nie miałabym wątpliwości, że to zmyślona historia. Jestem niedowiarkiem i

Tomasz, lekarz z zawodu, kochanek z pasji, żyjący według zasady, że romans powinien trwać trzy spotkania lub odnawiać się co kwartał i Teresa, dziewczyna z koszyka.

To biografia fikcyjnej postaci – S.T. Garpa, wpisanego w ramy dziwactwa przez sam sposób, w jaki został poczęty. Wychowany przez swoją matkę, niezależną Jenny Fields, wyrasta na zwykłego nerwicowca z zamiłowaniem do literatury.

Jestem italofilem, więc książka momentalnie mnie wciągnęła, zwłaszcza że nie jest powierzchownym obrazem malowniczych Włoch, tylko głębokim zanurzeniem w problematykę społeczną. Brytyjski dziennikarz przez pięć lat pracował w Rzymie jako korespondent. Elektryzuje przede wszystkim anegdotami, które w najbardziej wyrazisty sposób pokazują psychologiczny portret... no właśnie — kogo?

Anegdotyczna, żartobliwa powieść, w której narrator kpi sobie z czytelnika, a bohaterowie wpadają w sytuacyjny humor jak śliwka w kompot. Typowa atmosfera francuskiej komedii.

Nazywają je highlands — wzgórza, w których mieszkali dawni Szkoci, nieustraszone plemiona, których obawiali się cesarze i królowie. W dolinach kryją się podłużne jeziora, ciemne jak noc. Wodospady przypominają mi Islandię.

Przemiana głównego bohatera z folgującego sobie ateisty w idealnego księdza nie do końca mnie przekonała, ale miejscami ma potencjał wywołania wzruszeń.

W serialu wszystko dzieje się na zewnątrz, pokerowa twarz Kuby jest granicą naszego poznania, tymczasem w książce wszystko dzieje się wewnątrz, w głowie Jacka. W dialogach jest wciąż niewylewny, lecz w wewnętrznym monologu potworny z niego gaduła.

„Anomalia” Hervé Le Telliera zaczyna się opowieścią o płatnym zabójcy. Zaskoczy czytelnika, kto okaże się jego główną ofiarą. A jednak wcale nie będzie to historia o morderstwie.

W drodze do Durham przydarzyła mi się scena rodem z angielskiej komedii. Czekaliśmy na pociąg na dworcu w Yorku. Na biletach miejscówki: numer wagonu i przydzielone miejsca. Jednak po wjeździe taboru drapię się po głowie, bo na wagonach nie ma żadnych numerów.

Alia Trabucco Zerán, nagradzana chilijska autorka, napisała zaangażowane społecznie „Do czysta” i jest to jedna z tych powieści, przy której ciężko mieć negatywne zdanie, skoro wszyscy przekonują, że to najwyższej klasy literatura (paradoksalne określenie, skoro mówi o problemach klasy niższej).

Tajemnicze zdarzenia są wyjaśniane, ale nie ponad wszelką wątpliwość. I nie do końca wiadomo, czy ten jego świat jest realny, czy jednak bajkowy. To wyjątkowy rodzaj czarów, w których Marquez osiągnął mistrzostwo.

Po 10 latach przyjeżdżam znów do Londynu. Miasto niewiele się zmieniło. Wciąż z jednej strony wyrasta „The City”, pod wieżą Big Ben przejeżdżają dwupiętrowe, czerwone autobusy.

Rozważenia Rubaszowa są psychologicznym majstersztykiem, wglądem w rozważania samego Koestlera, który uwolnił się od „pewnego złudzenia”*, że każde działanie w idei rewolucji jest poprawne i wybaczalne.

Z powrotem przy jasnych ścianach Santa Maria del Fiore. Miasto nie jest już idealne, jak było za czasów pandemii, puste zupełnie, jak gdyby wsadzone w gablotę. Idealne jest tylko przeżycie. Śpię pod freskiem w kształcie rotundy z dwoma puttami...

Rozmowa Iwana z diabłem sprawia, że wpadnięcie w obłęd zdaje się tak łatwe jak poślizgnięcie. Sołowjow napisze, że podczas gdy Lew Tołstoj pozostaje mistrzem szczegółu, u Dostojewskiego „wszystko pozostaje w stanie fermentu, nic nie jest ustalone, wszystko dopiero powstaje”. I może rzeczywiście spod pióra Dostojewskiego wyłania się człowiek nowego wieku.

W Piekle Pocztowym Moist von Lipwig poświęca się, by ożywić zapuszczony urząd pocztowy i rozesłać stare, zapomniane listy, które...

Ważniejsze są jednak historie, które przenoszą narratorów do różnych zakątków Italii i świata. Zazwyczaj mowa jest o jakiejś intrydze, tajemnicy, która wychodzi na jaw, szkodzie, której towarzyszy zemsta. Chłopcy i dziewczęta nie wstydzą się opowiedzieć wprost o erotycznych swawolach mnichów i mniszek, ale zawsze towarzyszy temu zawstydzenie wsłuchującej się reszty. Są opowieści dłuższe, i krótsze, te ostatnie jakby się opowiadającemu nie chciało za dużo mówić...