Mój dziennik z Herräng zaczyna się od zdania „Nie pamiętam już dat”, chociaż nie mogłabym być tam dłużej niż jeden lub dwa dni.

François Mauriac jest moim nowym mistrzem prozy psychologicznej. Podążałam za jego hipnotyzującą powieścią – osądzając i współczując, kiedy chciał.

Annę Kareninę należy przeczytać, żeby zrozumieć, dlaczego Teresa w „Nieznośnej lekkości bytu” nazywa swojego psa Kareninem. I żeby nie zatrzymać się na adaptacji Joe Wrighta, który w krótkiej formie zdołał mógł kilka scen romansu z powieści, która jest przekrojem dziewiętnastowiecznego społeczeństwa.

„Lot nad kukułczym gniazdem” kojarzy się przede wszystkim z Jackiem Nicholsonem w roli buntowniczego pacjenta. Ale powieść Kena Keseya pokazuje, inną perspektywę. Autor wchodzi w głowę Wodza. Dla Indianina McMurphy jest bohaterem walki o męskość. Oddział psychiatryczny przypomina świat z Seksmisji. Siostra Ratched, jej podwładne, wszystkie wspomniane i występujące matki oraz żony zajmują się kastrowaniem pacjentów. Jedyne dobre kobiety to prostytutki, które McMurphy przyprowa

Warszawa w międzywojniu z układami politycznymi, kryminalnym światkiem i przeczuciem zbliżającej się zagłady. „Król” to opowieść o ostatnich latach, w których Żydzi byli znaczącą częścią polskiej rzeczywistości.

O tej książce chciałam napisać już dawno. Albo właściwie chciałam o niej wspominać ciągle. Dopasowywać zwiedzone miasta do „niewidzialnych miast”. Opowiadać o miejscach cytatami z Calvina. Ale to trudne, wymaga dostrzegania niewidzialnego. „Niewidzialne miasta” to literatura w duchu OuLiPlo. Jest łamigłówką, ale jej matematyczna precyzja pozwala snuć poetycką opowieść. Matematyczna i metafizyczna. Calvino wybrał 55 miast, ale mówił, że „nie wystarczy sama chęć napisania książ

Nawet jeśli żadna z postaci nie kupi waszego serca, to uczyni to poetyka Márqueza. Jak nikt inny potrafi opisać kolory, smaki, zapach powietrza i uczucia kłębiące się pod serduchem.

„Śmierć pięknych saren” to mowa prosta, poruszająca do głębi w pierwszej części poświęconej ojcu, później uziemiona w rybackich przygodach. W nich słowa nabierają najwięcej z natury. Także nawet przekleństwo staje się „powiewem wietrzyka”.

Tylko jeden moment, gdy gasną światła i kolumny świątyni oświetlone są blaskiem zapalonego ogniska. Wszystko pogrąża się jakby w monochromatycznym drzeworycie. Ten obraz próbuję zapamiętać.

Po lekturze „Światłoczułości” mam w głowie przede wszystkim pytanie, kim jest Jakub Jarno? Na okładce napisano o autorze, że „mieszka z rodziną na wsi” i postanowił pozostać w ukryciu. Niech ten pan zdradzi mi sekret, jak wydać debiut i zachować czystość w świecie powszechnego marketingu. Musi się kryć za tym pisarzem jakiś kapitał, bo gdyby nie sugestia, że w tej historii jest element autobiograficzny, nie miałabym wątpliwości, że to zmyślona historia. Jestem niedowiarkiem i

Tomasz, lekarz z zawodu, kochanek z pasji, żyjący według zasady, że romans powinien trwać trzy spotkania lub odnawiać się co kwartał i Teresa, dziewczyna z koszyka.

To biografia fikcyjnej postaci – S.T. Garpa, wpisanego w ramy dziwactwa przez sam sposób, w jaki został poczęty. Wychowany przez swoją matkę, niezależną Jenny Fields, wyrasta na zwykłego nerwicowca z zamiłowaniem do literatury.

Jestem italofilem, więc książka momentalnie mnie wciągnęła, zwłaszcza że nie jest powierzchownym obrazem malowniczych Włoch, tylko głębokim zanurzeniem w problematykę społeczną. Brytyjski dziennikarz przez pięć lat pracował w Rzymie jako korespondent. Elektryzuje przede wszystkim anegdotami, które w najbardziej wyrazisty sposób pokazują psychologiczny portret... no właśnie — kogo?

Anegdotyczna, żartobliwa powieść, w której narrator kpi sobie z czytelnika, a bohaterowie wpadają w sytuacyjny humor jak śliwka w kompot. Typowa atmosfera francuskiej komedii.

Nazywają je highlands — wzgórza, w których mieszkali dawni Szkoci, nieustraszone plemiona, których obawiali się cesarze i królowie. W dolinach kryją się podłużne jeziora, ciemne jak noc. Wodospady przypominają mi Islandię.

Przemiana głównego bohatera z folgującego sobie ateisty w idealnego księdza nie do końca mnie przekonała, ale miejscami ma potencjał wywołania wzruszeń.

W serialu wszystko dzieje się na zewnątrz, pokerowa twarz Kuby jest granicą naszego poznania, tymczasem w książce wszystko dzieje się wewnątrz, w głowie Jacka. W dialogach jest wciąż niewylewny, lecz w wewnętrznym monologu potworny z niego gaduła.

„Anomalia” Hervé Le Telliera zaczyna się opowieścią o płatnym zabójcy. Zaskoczy czytelnika, kto okaże się jego główną ofiarą. A jednak wcale nie będzie to historia o morderstwie.

W drodze do Durham przydarzyła mi się scena rodem z angielskiej komedii. Czekaliśmy na pociąg na dworcu w Yorku. Na biletach miejscówki: numer wagonu i przydzielone miejsca. Jednak po wjeździe taboru drapię się po głowie, bo na wagonach nie ma żadnych numerów.

Alia Trabucco Zerán, nagradzana chilijska autorka, napisała zaangażowane społecznie „Do czysta” i jest to jedna z tych powieści, przy której ciężko mieć negatywne zdanie, skoro wszyscy przekonują, że to najwyższej klasy literatura (paradoksalne określenie, skoro mówi o problemach klasy niższej).